अकु सूर्य निर्माता

अकुला अनेक गोष्टींबद्दल आश्चर्य वाटायचे.

कधीकधी अकूचे वडील, अता अंकरा, जे एक कोळी होते, तिला त्यांच्या होडीतून मासेमारीसाठी नदीवर सोबत घेऊन जात असत. वडिलांसोबत मासेमारी करताना अकूला आश्चर्य वाटायचे की सूर्य आकाशातून नेहमी तिच्याकडेच का पाहत असतो.

कधीकधी अकू तिची आई, आ'आनुआ हिला स्वयंपाकात मदत करायची. अकूला आश्चर्य वाटायचे की भोपळ्याच्या भांड्यात पाम तेल लाल दिसते, पण रताळ्याच्या खिचडीत पिवळे का दिसते.

पण अकू लवकरच सूर्याचा मित्र बनला.

दररोज सकाळी उठल्यावर सूर्य पाहण्याची ती आतुरतेने वाट पाहत असे. सूर्योदयाची घोषणा करण्यासाठी कोंबडे आरवत असत. अकूला पहाटेच्या कोवळ्या उन्हात नाचायला खूप आवडायचे, आणि तिची सावलीही तिच्यासोबत नाचत असे. पक्ष्यांच्या किलबिलाटामुळे कोंबड्याचे आरवणे अधिकच मधुर वाटत असे.

मग सूर्याने अकुला आनंदाने भरून टाकले. सूर्यामुळे अकु खूप हसला.

सूर्य कुठे गेला हे सर्वांना जाणून घ्यायचे होते. “कदाचित सूर्य मेला असेल,” काही लोक म्हणाले. “सूर्य प्रवासाला निघून गेला आहे,” दुसरे म्हणाले.

अकूने असहमती दर्शवली, “नाही, सूर्य मृत नाही. आणि सूर्याने प्रवासही केलेला नाही. नाहीतर त्याने मला आधीच सांगितले असते.”

अकूच्या बोलण्यावर काही लोक खुदकन हसले. तरीही ती पुढे म्हणाली, “मी खरं सांगते. सूर्य माझा मित्र आहे. सूर्य मेलेला नाही. तो फक्त —”. पण पुढे कोणीही तिचं ऐकलं नाही. सगळे सूर्याला विसरून गेले. ते अकूवर मनसोक्त हसले. मुलंही हसली. मुलांच्या हसण्याने अकूला सर्वात जास्त दुःख झालं.

ओटी आपला चेंडू आणायला एका मित्रासोबत घरात आला. त्याने उलथलेला भोपळा, सांडलेले पाम तेल पाहिले. त्याने आपला मळलेला चेंडूही पाहिला.

अकूने काय केले हे अनुआला सांगायला तो धावत बाहेर जाण्यापूर्वीच, अकूने चेंडू उचलला आणि पळून गेली. मुले अकूच्या मागे गेली. ते सर्व घराबाहेर अनुआला भेटले. अनुआने अकूला चेंडू धरलेला पाहिला. ती अकूला बोलावून तिला ओरडणार इतक्यात, अकू तिच्या बाजूने धावत निघून गेली.

ओटी, आ'अनुवा आणि सनलँडमधील सर्व लोक अकूला पळून जाताना पाहत राहिले. ती त्या मळलेल्या चेंडूचे काय करेल, असा त्यांना प्रश्न पडला.

तो चेंडू उदास आकाशात झेपावला. सनलँडचे लोक तोंडं विस्फारून त्या उडणाऱ्या चेंडूकडे पाहत राहिले. तो चेंडू ढगांच्या पलीकडे, डोळ्यांच्या नजरेच्याही पलीकडे उडून गेला.

सर्वत्र स्तब्धता होती. सर्वत्र निःशब्दता होती.

अचानक आकाश निरभ्र झाले. ढग पांढरे, गोल आणि मऊ झाले. मग ढगांच्या मागून एक मोठा गोळा आला. तो गोळा तेजस्वी होता. आणि तो पाम तेलासारखा लाल आणि पिवळा होता. तो गोळा म्हणजे सूर्य होता. अकूचा सूर्य.

सर्व काही हलले. शांतता नाहीशी झाली.

सूर्य सनलँडवर परत आला. अकू यशस्वी झाला. एका नवीन दिवसाची सुरुवात झाली…