ข่าวสาร

EFM ครบรอบ 5 ปีแล้ว! –

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา โครงการ Early Family Math ได้ก้าวผ่านช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมมาแล้ว นับตั้งแต่เว็บไซต์และจดหมายข่าวฉบับแรก เรามีกลุ่มคนดีๆ มากมายที่ให้การสนับสนุนโครงการของเรา (ขอเชิญชวนทุกท่านมาร่วมสนับสนุนเราด้วย) และเราได้สร้างเว็บไซต์ แอปพลิเคชันบนมือถือสองแอป และสื่อการเรียนการสอนมากมายในกว่าสิบภาษา ขอขอบคุณผู้สนับสนุน เพื่อนร่วมงาน และผู้บริจาคทุกท่าน! เราคงทำสิ่งนี้ไม่ได้หากปราศจากพวกคุณ!

เว็บไซต์ใหม่ – เรารู้สึกตื่นเต้นที่จะประกาศว่า ในอีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ เว็บไซต์ www.EarlyFamilyMath.orgจะเปลี่ยนไปใช้เว็บไซต์ EFM ที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ทั้งหมด เว็บไซต์ใหม่นี้มีฟีเจอร์ใหม่มากมายให้คุณได้ลองใช้ และนี่คือตัวอย่างบางส่วน:

* รองรับ 104 ภาษาทั่วโลกผ่านการแปลด้วยเครื่อง

* นอกเหนือจากไฟล์ PDF แบบดั้งเดิมของเราที่มีการแปลโดยมนุษย์ใน 12 ภาษาแล้ว ตอนนี้เรายังนำเสนอความสามารถในการเล่นกับเนื้อหาเหล่านี้ (เช่น ปริศนาหรือเกมของเรา) ได้โดยตรงบนเว็บไซต์ของเราใน 104 ภาษาที่แปลโดยเครื่อง

* ตัวละครและภาพประกอบใหม่

แอป Early School Math – แอป Early School Math (ESM) สำหรับมือถือ พร้อมให้บริการแล้วในทั้งสองแอปสโตร์ ร่วมกับแอป Early Family Math (EFM)

ESM – Google Play Store

ESM – แอปเปิล

EFM – Google Play Store

อีเอฟเอ็ม – แอปเปิล

คณิตศาสตร์และการเป็นตัวแทนทางการเมือง

ท่ามกลางข้อถกเถียงมากมายเกี่ยวกับการลงคะแนนเสียงในปัจจุบัน ดูเหมือนว่าจะเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่จะพูดคุยเกี่ยวกับแง่มุมทางคณิตศาสตร์ของการลงคะแนนเสียง และวิธีที่คุณอาจนำเรื่องนี้ไปเล่นกับเด็กๆ

การจำกัดให้ใช้เฉพาะจำนวนเต็มอาจนำไปสู่ปัญหาที่ยุ่งยากในการแก้ไข หากสูตรอาหารระบุให้ใช้ไข่ 3 ฟอง คุณจะทำอย่างไรหากต้องการทำเพียงครึ่งสูตร และส่วนผสมที่เหลือจะเป็นอย่างไร?

เรื่องการเป็นตัวแทนทางการเมืองเป็นเรื่องที่ซับซ้อนเป็นพิเศษ สมมติว่าสถิติประชากรแสดงว่ารัฐของคุณควรมีตัวแทน 14 2/3 ในสภาผู้แทนราษฎร การใช้คำตอบที่แน่นอนนั้นจะทำให้บางคนรู้สึกไม่สบายใจ น่าเสียดายที่ไม่มีตัวแทนคนใดคนหนึ่งที่ได้รับคะแนนเสียง 14 2/3 ได้ แต่ความเป็นจริงมันไม่ได้เป็นเช่นนั้น

จดหมายข่าวฉบับนี้จะพิจารณาสามแง่มุมของการเป็นตัวแทนทางการเมือง ซึ่งวิธีการแก้ปัญหามักจะซับซ้อนและน่าสนใจอย่างไม่น่าเชื่อ

การสร้างเขตเลือกตั้ง – การแบ่งเขตเลือกตั้งแบบไม่เป็นธรรม

แม้ว่าจะเป็นหัวข้อที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน แต่การแบ่งเขตเลือกตั้งแบบไม่เป็นธรรมก็เป็นข่าวอยู่บ่อยครั้งอย่างน้อยก็ในช่วงปีที่ผ่านมา การแบ่งเขตเลือกตั้งแบบไม่เป็นธรรมหมายถึงการสร้างเขตเลือกตั้งเพื่อให้ได้เปรียบอย่างไม่เป็นธรรมสำหรับพรรคการเมืองหรือเป้าหมายใดเป้าหมายหนึ่งในการเลือกตั้ง คำถามสำคัญที่ยากจะนิยามคือ การมี “ความได้เปรียบอย่างไม่เป็นธรรม” หมายความว่าอย่างไร?

หลังจากที่เขตเลือกตั้ง เช่น รัฐ ทราบจำนวนผู้แทนที่ตนมีแล้ว พวกเขาจำเป็นต้องแบ่งพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ออกเป็นภูมิภาคต่างๆ ตามจำนวนผู้แทนนั้น มีหลายสิ่งหลายอย่างที่อาจต้องนำมาพิจารณา และไม่มีวิธีที่ชัดเจนที่จะให้เสียงที่เป็นธรรมแก่ทุกข้อพิจารณาในเวลาเดียวกัน มันยากมากจนผมจะไม่พยายามเริ่มต้นอธิบายในที่นี้เลย

แต่เราจะมาดูวิธีการบิดเบือนเขตเลือกตั้งเพื่อให้เกิดความไม่ยุติธรรมกัน เพื่อนของผมจาก Julia Robinson Mathematics Festival (JRMF) ( https://jrmf.org/ )ได้สร้างปริศนาการแบ่งเขตเลือกตั้งแบบไม่เป็นธรรมสำหรับเด็กๆ ( https://jrmf.org/puzzle/gerrymandering/ )ปริศนาเหล่านี้เข้าใจง่ายสำหรับเด็กๆ เล่นสนุก และแสดงให้เห็นอย่างง่ายๆ ว่าการออกแบบเขตเลือกตั้งสามารถถูกบิดเบือนเพื่อเอื้อประโยชน์ให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้อย่างไร

เนื้อหา-รูปภาพ

สมมติว่าตารางด้านบนแสดงถึงการกระจายตัวทางภูมิศาสตร์ของผู้มีสิทธิเลือกตั้งในเขตเลือกตั้งที่ต้องแบ่งออกเป็นห้าส่วนเท่าๆ กัน โดยแต่ละส่วนมีห้าช่องสี่เหลี่ยม (แต่ละช่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ แทนผู้มีสิทธิเลือกตั้งหนึ่งคน) นอกจากนี้ สมมติว่าช่องสี่เหลี่ยมสีน้ำเงินคือผู้ที่สนใจจะลงคะแนนเสียงไปในทิศทางหนึ่ง และช่องสี่เหลี่ยมสีแดงคือผู้ที่สนใจจะลงคะแนนเสียงไปในทิศทางตรงกันข้าม

* เราสามารถแบ่งส่วนนี้อย่างไรเพื่อช่วยเหลือฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้บ้าง?

* โดยใช้รูปแบบการแบ่งเขตที่แตกต่างกัน เพื่อหาจำนวนเขตที่สีแดงสามารถควบคุมได้มากที่สุดและน้อยที่สุด เหตุใดสีแดงจึงต้องครอบครองเขตอย่างน้อยสองสามเขตที่คุณสร้างขึ้น?

ในปริศนาการแบ่งเขตเลือกตั้งแบบไม่เป็นธรรมของ JRMF ทั้งหมดนี้ มีกฎอยู่สองข้อ

* เขตต่างๆ ต้องมีขนาดเท่ากัน (มีจำนวนช่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ เท่ากัน)

* แต่ละเขตเชื่อมต่อกัน – จะต้องสามารถเดินทางระหว่างสองช่องสี่เหลี่ยมใดๆ ในเขตเดียวกันได้ โดยการเดินทางไปตามช่องสี่เหลี่ยมหลายๆ ช่องในเขตนั้น ซึ่งแต่ละคู่ของช่องสี่เหลี่ยมจะมีด้านร่วมกัน

ใช้ขนาด รูปร่าง และจำนวนสีที่แตกต่างกันของเขตเลือกตั้ง เพื่อท้าทายกันสร้างเขตเลือกตั้งที่จะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่น่าประหลาดใจ JRMF มีตัวอย่างที่ดีมากมาย

ถ้าคุณอยากท้าทายตัวเอง ลองสร้างเขตอำนาจศาลที่มีสองสิ่งที่จะต้องรักษาสมดุลไปพร้อมๆ กันดูสิ ทีนี้ลองนึกภาพดูว่าจะเป็นอย่างไรถ้าคุณต้องพยายามรักษาสมดุลของสิ่งต่างๆ นับสิบอย่างให้เป็นธรรม ไม่ว่าคำว่า "เป็นธรรม" จะหมายถึงอะไรก็ตาม

นอกจากจะช่วยให้เด็กเข้าใจกลไกการแบ่งเขตเลือกตั้งที่ไม่เป็นธรรมแล้ว ยังเป็นการฝึกฝนที่ดีเยี่ยมสำหรับการคูณ การหาร และการแบ่งกลุ่มทั้งหมดออกเป็นส่วนเท่าๆ กันอีกด้วย

สภาผู้แทนราษฎร

คุณอาจคิดว่าการจัดสรรจำนวนผู้แทนราษฎรให้แต่ละรัฐในสภาผู้แทนราษฎรของสหรัฐอเมริกานั้นเป็นเรื่องง่าย เมื่อคุณตัดสินใจ (อย่างค่อนข้างตามอำเภอใจ) เกี่ยวกับจำนวนผู้แทนราษฎรทั้งหมดสำหรับสภาทั้งหมด (กำหนดไว้ที่ 435 คนตั้งแต่ปี 1929) แล้ว คุณก็คำนวณว่าแต่ละรัฐมีสัดส่วนประชากรคิดเป็นกี่เปอร์เซ็นต์ของประชากรทั้งหมด และจัดสรรผู้แทนราษฎรให้ตามสัดส่วนนั้น อะไรจะผิดพลาดได้ล่ะ?

สมมติว่ามีผู้แทน 100 คน แบ่งเป็น 4 รัฐ (A, B, C, D) และแต่ละรัฐสมควรได้รับส่วนแบ่งจากคะแนนเสียงทั้งหมดดังนี้ (1/5, 1/4, 3/10 และ 1/4) ในกรณีนี้ รัฐ A จะได้รับ 20 คะแนน รัฐ B จะได้รับ 25 คะแนน รัฐ C จะได้รับ 30 คะแนน และรัฐ D จะได้รับ 25 คะแนน นี่ค่อนข้างง่ายเลย

อ่าาา ถ้ามันง่ายอย่างนั้นก็คงดี เรากลับมาเจอปัญหาเดิมอีกแล้ว คือต้องใช้คำตอบเป็นจำนวนเต็มเท่านั้น คุณอาจจะแปลกใจที่รู้ว่าเรื่องนี้ซับซ้อนมาก จนมีการใช้วิธีการคำนวณที่แตกต่างกันถึงสี่วิธี นับตั้งแต่ระบบแรกที่เจฟเฟอร์สันคิดค้นขึ้น ซึ่งใช้กันตั้งแต่ปี 1790 ถึง 1830

ลองพิจารณาตัวอย่างเดิมที่มีผู้แทน 100 คนสำหรับรัฐ A, B, C และ D คราวนี้สมมติว่าพวกเขาควรได้รับ 1/3, 1/6, 2/7 และ 3/14 ตามลำดับ หากเราสามารถใช้ผู้แทนที่เป็นเศษส่วนได้ พวกเขาจะมีผู้แทน 33 1/3, 16 2/3, 28 4/7 และ 21 3/7 คน ขั้นตอนแรกคือการกำหนดจำนวนผู้แทนพื้นฐานให้กับรัฐทั้งสี่: A – 33, B – 16, C – 28 และ D – 21 คน คำถามสำคัญที่ผู้คนใช้เวลา 150 ปีถกเถียงกันก็คือ จะทำอย่างไรกับผู้แทนที่เหลืออีก 2 คน

ก่อนที่จะอ่านต่อไป โปรดคุยกับลูกของคุณเกี่ยวกับวิธีที่คุณจะจัดการกับปัญหานี้

วิธีการของแฮมิลตัน ซึ่งเป็นวิธีที่คนส่วนใหญ่คิดค้นขึ้นมานั้น กล่าวว่า คุณควรจัดสรรที่นั่งผู้แทนที่เหลือให้กับรัฐที่มีเศษส่วนมากที่สุด โดยใช้วิธีของแฮมิลตัน รัฐ B จะเพิ่มจาก 16 เป็น 17 และรัฐ C จะเพิ่มจาก 28 เป็น 29 วิธีการของแฮมิลตันถูกใช้ตั้งแต่ปี 1850 ถึง 1890 ต่อมามีการค้นพบ "ปรากฏการณ์อะลาบามา" ที่เกิดขึ้นเมื่อจำนวนที่นั่งทั้งหมดในสภาผู้แทนราษฎรเพิ่มขึ้น และหลังจากนั้นไม่นาน วิธีการของแฮมิลตันก็ถูกยกเลิกไป

ตัวอย่างง่ายๆ ของสิ่งที่อาจผิดพลาดได้เมื่อใช้วิธีแฮมิลตัน สามารถดูได้จากตัวอย่างเหล่านี้ที่ยืมมาจากแบบฝึกหัดของ Phillips Exeter Academy ในที่นี้ มีสามรัฐ คือ A, B และ C สำหรับแต่ละสถานการณ์ ให้คำนวณจำนวนผู้แทนที่แต่ละรัฐจะได้รับโดยใช้วิธีแฮมิลตัน เมื่อเสร็จแล้ว ให้เปรียบเทียบผลลัพธ์และมองหาสถานการณ์ที่ดูแปลกหรือไม่ยุติธรรม

สถานการณ์ที่ 1: ตัวแทนทั้งหมด 100 คน ประชากรกลุ่ม A 453 คน กลุ่ม B 442 คน กลุ่ม C 105 คน รวมทั้งหมด 1000 คน

สถานการณ์ที่ 2: ตัวแทนทั้งหมด 101 คน ประชากรกลุ่ม A 453 คน กลุ่ม B 442 คน กลุ่ม C 105 คน รวมทั้งหมด 1000 คน

สถานการณ์ที่ 3: ตัวแทนทั้งหมด 100 คน ประชากรกลุ่ม A 647 คน กลุ่ม B 247 คน กลุ่ม C 106 คน รวมทั้งหมด 1000 คน

สถานการณ์ที่ 4: ตัวแทนทั้งหมด 100 คน ประชากรกลุ่ม A 650 คน กลุ่ม B 255 คน กลุ่ม C 105 คน รวมทั้งหมด 1010 คน

ระบบการจัดสรรที่นั่งในสภาในยุคแรกๆ นั้นถูกคิดค้นโดยเจฟเฟอร์สัน อดัมส์ และเวบสเตอร์ โดยระบบของเจฟเฟอร์สันเป็นระบบที่ใช้ครั้งแรกในปี 1790 ดูเหมือนว่าจะเป็นการเดินทางที่ไกลเกินไปสำหรับจดหมายข่าวฉบับนี้ ดังนั้นฉันจะปล่อยให้ผู้อ่านที่ชอบความท้าทายไปอ่านเกี่ยวกับระบบเหล่านั้นและระบบอื่นๆ ที่เคยใช้กันมาเอง

สมการไดโอแฟนไทน์

ชาวกรีกโบราณคิดว่าจำนวนทุกจำนวนสามารถแสดงได้ในรูปเศษส่วนโดยใช้จำนวนเต็ม นั่นทำให้พวกเขาสนใจเฉพาะคำตอบที่เป็นจำนวนเต็มสำหรับคำถามทางคณิตศาสตร์เท่านั้น ในตอนแรกคุณอาจคิดว่ามุมมองที่จำกัดนี้จะทำให้คณิตศาสตร์ของพวกเขาน่าเบื่อ แต่ดังที่เราได้เห็นแล้ว ข้อจำกัดนี้กลับสร้างความท้าทายที่สนุกสนานให้ได้ศึกษา นักคณิตศาสตร์ชาวกรีกโบราณอย่างดิโอแฟนตัสมีชื่อเสียงมากในเรื่องการศึกษาคำถามเหล่านี้ จนกระทั่งมีสาขาคณิตศาสตร์สาขาหนึ่งตั้งชื่อตามเขา

ตัวอย่างคลาสสิกบางประการของสมการไดโอแฟนไทน์ ได้แก่ การสำรวจหาคำตอบจำนวนเต็มของสมการ เช่น ax + by = c และ a² + b² = c² และการตรวจสอบว่าเมื่อใดจึงจะสามารถเขียนจำนวนเต็มเป็นผลรวมของกำลังสองของจำนวนสองจำนวนได้

ระบบลงคะแนนเสียง

ถ้ามีผู้ลงคะแนน 99 คน และมีผู้สมัครสองคน คือ A และ B การลงคะแนนก็ค่อนข้างตรงไปตรงมา – ใครก็ตามที่ได้รับคะแนนเสียง 50 คะแนนขึ้นไปจะเป็นผู้ชนะ แต่จะซับซ้อนขึ้นหากมีจำนวนผู้ลงคะแนนเป็นเลขคู่และคะแนนเสียงเท่ากัน แม้จะมีผู้ลงคะแนน 99 คน ก็ยังมีปัญหาในเชิงปรัชญาอยู่ดี หาก 50 คนแทบจะไม่ชอบ A มากกว่า B และ 49 คนคิดว่าการเลือก A นั้นแย่มาก ควรให้ A เป็นผู้ชนะหรือไม่? แทนที่จะลงคะแนนให้ A หรือ B เราควรจะสามารถกำหนดความชอบเป็นเศษส่วนให้กับผู้สมัครแต่ละคนได้หรือไม่?

สถานการณ์จะซับซ้อนมากขึ้นหากมีผู้สมัครสามคนขึ้นไป มีหลายวิธีในการจัดการสถานการณ์นี้ และการสำรวจวิธีการต่างๆ ร่วมกับเด็กๆ ก็เป็นเรื่องสนุก ลองสำรวจสถานการณ์ที่ผลการเลือกตั้งไม่เป็นไปตามที่คุณต้องการ สมมติว่ามีคน 20 คนลงคะแนนให้ผู้สมัคร 4 คน คือ A, B, C และ D

* ตัวเลือกที่ 1: หากไม่มีผู้ใดได้รับคะแนนเสียงข้างมาก ผู้ที่ได้รับคะแนนเสียงสูงสุดสองอันดับแรกจะมีการเลือกตั้งรอบสองสมมติว่า A และ B ได้รับคนละ 6 คะแนน และ C และ D ได้รับคนละ 4 คะแนน อาจเกิดผลเสียตามมาได้ เช่น หาก D ไม่ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง ประชาชนทั้งหมดที่ลงคะแนนให้ D ก็จะลงคะแนนให้ C แทน ข้อกำหนดนี้อาจทำให้ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการเลือกตั้งรอบสอง ซึ่งโดยปกติแล้วจะมีผู้มาใช้สิทธิ์น้อยกว่ารอบสองมาก

* ตัวเลือกที่ 2: ผู้สมัครที่ได้รับคะแนนเสียงมากที่สุดเป็นผู้ชนะสมมติว่า A ได้ 6 คะแนน, B และ C ได้ 5 คะแนน และ D ได้ 4 คะแนน A เป็นตัวเลือกที่ได้รับความนิยมจริงหรือ? ในปี 2024 ผู้สมัครรับเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรคนหนึ่งชนะการเลือกตั้งขั้นต้นในรัฐแอริโซนาด้วยคะแนนเสียงน้อยกว่าหนึ่งในสี่เล็กน้อย

* ตัวเลือกที่ 3: การเลือกตั้งแบบจัดลำดับ (เรียกอีกอย่างว่า การเลือกตั้งแบบตัดออกทันที)ระบบนี้ใช้ในรัฐอะแลสกา รัฐเมน และเขตอำนาจศาลอื่นๆ อีกหลายแห่ง ในระบบนี้ ผู้มีสิทธิเลือกตั้งแต่ละคนจะจัดลำดับผู้สมัครทั้งหมดตามลำดับความชอบของตน หากผู้สมัครคนใดคนหนึ่งได้รับคะแนนเสียงอันดับหนึ่งส่วนใหญ่ ผู้สมัครคนนั้นจะเป็นผู้ชนะ หากไม่เป็นเช่นนั้น ผู้สมัครที่มีคะแนนเสียงอันดับหนึ่งน้อยที่สุดจะถูกตัดออก (เสมือนว่าไม่เคยเข้าร่วมการเลือกตั้ง) และผู้มีสิทธิเลือกตั้งทุกคนที่เลือกผู้สมัครคนนั้นเป็นอันดับแรกจะถือว่าได้ลงคะแนนให้ผู้สมัครที่เลือกเป็นอันดับสอง กระบวนการนี้จะดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะมีการเลือกผู้ชนะ ข้อเสียหลักของระบบนี้คือ ผู้มีสิทธิเลือกตั้งจะเข้าใจและทำการตัดสินใจเลือกได้ยากขึ้นเมื่อต้องจัดลำดับผู้สมัครทั้งหมด

ความเสี่ยงของสองตัวเลือกแรกคือผู้สมัครจากพรรคเล็กอาจไม่ลงสมัครรับเลือกตั้ง เพราะพวกเขาสามารถเป็นตัวขัดขวางชัยชนะของผู้สมัครหลักคนใดคนหนึ่งได้ ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีปี 2000 เป็นที่เชื่อกันอย่างกว้างขวางว่าการที่ราล์ฟ นาเดอร์ลงสมัครในฐานะผู้สมัครจากพรรคเล็กได้เปลี่ยนผลการเลือกตั้งไป – แน่นอนว่าการพิจารณาสถานการณ์สมมติและการวิเคราะห์ “ถ้าหากว่า” นั้นอาจเป็นเรื่องที่ซับซ้อน

สรุป

ฉันหวังว่าคุณจะสนุกกับการเรียนรู้หัวข้อเกี่ยวกับการลงคะแนนเสียงเหล่านี้กับลูกของคุณ ฉันเข้าใจว่าตัวอย่างเหล่านี้ครอบคลุมทักษะทางคณิตศาสตร์หลายระดับ ฉันหวังว่าลูกของคุณจะสนุกกับการสำรวจตัวอย่างที่เหมาะสมกับความสามารถของพวกเขา

ขอให้มีอีกห้าปีข้างหน้าในการพัฒนาการศึกษาคณิตศาสตร์สำหรับเด็กปฐมวัย! นับเป็นประสบการณ์ที่น่าพึงพอใจมากสำหรับฉัน!

หากคุณมีคำถามหรือความคิดเห็นใด ๆ โปรดส่งมาให้เราได้เลย! เรายินดีที่จะได้พูดคุยกับคุณ นอกจากนี้ หากคุณสนใจที่จะร่วมงานกับเราหรือให้การสนับสนุนเราในด้านใด ๆ เราก็ยินดีที่จะพูดคุยกับคุณเกี่ยวกับวิธีที่เราสามารถทำงานร่วมกันได้!

18 เมษายน 2026

Chris Wright
Chris@EarlyFamilyMath.org

X | Facebook | Instagram
Early Family Math เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรตามมาตรา 501(c)(3) ของรัฐแคลิฟอร์เนีย หมายเลข 87-4441486

ก่อนหน้า ถัดไป